Open deuren bij Voor Anker

Bij locatie Voor Anker zijn inmiddels alle afdelingsdeuren open. Deze ontwikkeling begon bij afdeling De Veilige Haven, die als eerste de stap zette naar meer bewegingsvrijheid en eigen regie voor bewoners met dementie. De ervaringen die daar zijn opgedaan, vormen de basis voor de manier waarop nu locatiebreed wordt gewerkt aan vrijheid, veiligheid en kwaliteit van leven.

De Veilige Haven als startpunt: ruimte geven en leren in de praktijk

De Veilige Haven was de eerste afdeling waar de deuren bewust werden geopend. Dit gebeurde zorgvuldig en goed voorbereid, in samenspraak met bewoners, naasten en medewerkers. De praktijk liet zien dat bewoners verschillend omgaan met de geboden vrijheid. Sommigen maakten direct gebruik van de mogelijkheid om zich vrijer door de locatie te bewegen, anderen kozen juist voor rust en vertrouwdheid. Wat opviel, was dat het openen van de deuren niet leidde tot onrust, maar juist tot meer kalmte en vertrouwen – soms zelfs tegen de verwachting van het team in.

Deze ervaringen bevestigden dat vrijheid niet voor iedereen hetzelfde betekent, maar dat het bieden van keuzeruimte op zichzelf al bijdraagt aan welbevinden en waardigheid. Dat inzicht vormt een belangrijke bouwsteen onder het huidige beleid binnen heel Voor Anker.

Van één afdeling naar de hele locatie

Op basis van de positieve ervaringen bij De Veilige Haven is het open‑deurenbeleid stap voor stap uitgebreid naar de andere afdelingen binnen Voor Anker. Inmiddels werken alle afdelingen vanuit hetzelfde uitgangspunt: gesloten deuren zijn niet de norm, maar vrijheid is het vertrekpunt, tenzij er sprake is van aantoonbaar risico.

In de praktijk betekent dit dat bewoners zich, binnen hun mogelijkheden, vrij door de locatie kunnen bewegen. Niet iedere bewoner maakt hiervan gebruik, maar wie daartoe in staat is en daar behoefte aan heeft, krijgt die ruimte ook daadwerkelijk. Afdelingen zijn hier onderling op afgestemd en medewerkers zijn alert en gastvrij wanneer bewoners van andere afdelingen gebruikmaken van gezamenlijke ruimtes.

Zo geven we open deuren vorm in de dagelijkse zorg

De wijze waarop we de deuren hebben geopend en onze dagelijkse zorg hierop hebben aangesloten is binnen Voor Anker geen standaardoplossing, maar maatwerk per bewoner. Concreet werken de afdelingen als volgt:

• Persoonsgerichte afwegingen
  Per bewoner wordt multidisciplinair bekeken wat passend is. Vrijheid, veiligheid en welzijn worden steeds in samenhang afgewogen, samen met naasten.
• Ondersteunende technologie waar nodig
  Wanneer extra alertheid nodig is ondersteunt technologie de medewerkers. In die situaties kan worden teruggegrepen op bijvoorbeeld de inzet van GPS (bijv. een armbandje of een halsketting met een tag). Technologie is altijd ondersteunend, niet leidend.
• Samen leren in de praktijk
  Medewerkers observeren, evalueren en bespreken ervaringen met elkaar. Wat werkt voor de ene bewoner, hoeft niet te passen bij de ander. Deze reflectie maakt onderdeel uit van het dagelijks professioneel handelen.
• Aandacht voor het gewone leven
  Kleine momenten maken het verschil: even ergens anders gaan zitten, samen een praatje maken, of – voor wie dat wil en kan – even naar buiten. Deze alledaagse keuzes dragen bij aan een gevoel van normaliteit en eigen regie.

Wat goed gaat

De ervaringen binnen Voor Anker laten zien dat het openen van de deuren veel oplevert:

• Bewoners ervaren meer rust, autonomie en waardigheid
• Naasten geven aan dat het idee van vrijheid al veel vertrouwen en geruststelling biedt, ook als hun familielid er beperkt gebruik van maakt
• Medewerkers voelen zich gesterkt in professioneel handelen, omdat zij bewuster afwegen wat echt nodig is voor iemands welzijn

Wat ingewikkeld blijft

Tegelijkertijd is het openen van de deuren geen afgerond traject, maar een continu leerproces. Wat ingewikkeld blijft, is:

• Het blijvend zoeken naar balans tussen vrijheid en veiligheid
• Het ontwikkelen van vertrouwen in ondersteunende technologie, zoals GPS, terwijl in de praktijk blijkt dat niet iedere bewoner hier behoefte aan heeft
• Het omgaan met verschillen in perspectief: wat voor de één veilig voelt, kan voor een ander spannend zijn

Deze dilemma’s vragen om blijvende dialoog, reflectie en gezamenlijke verantwoordelijkheid.