Bij Amaris Florisberg in Muiderberg is begin dit jaar een bijzonder initiatief gestart: Het Lopend Vuurtje. Eén keer per maand gaat geestelijk verzorger Hugo Wijns samen met twee vrijwilligers langs bij bewoners voor een opbeurend woord, een persoonlijk gesprek of gewoon een moment van echte aandacht.
“Je ziet bewoners tijdens zo’n gesprek soms echt weer tot leven komen,”
Wat begon als een nieuw idee, blijkt inmiddels in een duidelijke behoefte te voorzien. “We merken dat bewoners het fijn vinden als er iemand echt even de tijd voor ze neemt,” vertelt Hugo. “Soms is dat een gesprek van tien minuten, soms luisteren we samen naar muziek of lezen we een gedichtje voor. Het is eigenlijk altijd maatwerk.”
Aandacht die past bij de bewoner
Het Lopend Vuurtje draait niet alleen om geloof of spiritualiteit. Hoewel Hugo geestelijk verzorger is, zijn de gesprekken heel breed. Sommige bewoners zijn gelovig, anderen niet. Ook onder de vrijwilligers verschilt dat. Juist daardoor krijgt ieder bezoek een eigen invulling.
“We kijken vooral naar waar iemand behoefte aan heeft,” legt Hugo uit. “Bij de ene bewoner gebruik ik gesprekskaartjes om een gesprek op gang te brengen. Bij een ander ontstaat er vanzelf een praatje over vroeger. En bij een bewoner die christelijk is opgevoed, zet ik bijvoorbeeld Ave Maria op. Daar knapt hij zichtbaar van op.”
Ook vrijwilliger Odilia ziet hoeveel het initiatief betekent. Zij is al veertien jaar vrijwilliger bij Florisberg en kent veel bewoners goed. Normaal gesproken is zij vooral betrokken bij activiteiten, maar juist de focus op persoonlijke aandacht spreekt haar erg aan. “Bij activiteiten ben je vaak met een groep bezig. Dit is echt gericht op aandacht voor één bewoner,” vertelt Odilia. “Je merkt dat bewoners opfleuren en het fijn vinden dat je weer langskomt.” Voor haar is dat precies waarom ze vrijwilligerswerk doet. “Je laat een blij iemand achter en daar ben ik vrijwilliger voor.”
Ook vrijwilliger Eveline merkt dat de gesprekken bewoners nieuwe inspiratie kunnen geven. Vooral bij bewoners die in het dagelijks leven weinig prikkels of stimulatie krijgen, ziet zij wat persoonlijke aandacht kan doen. “Je ziet mensen tijdens zo’n gesprek soms echt weer tot leven komen,” vertelt ze. Zo sprak Eveline met een bewoonster die christelijk was opgevoed. Ze merkte dat deze mevrouw het heel prettig vond om op een dieper niveau over haar geloof en levensvragen te kunnen praten. “Het was mooi om te zien hoeveel zo’n gesprek met haar deed.” De gesprekken betekenen niet alleen iets voor de bewoners. Ook Eveline raakt er zelf door geïnspireerd. “Ik heb echt het gevoel dat de gesprekken iets toevoegen. Niet alleen voor de bewoners, maar ook voor mijzelf.”
Volgens Diana, coördinator vrijwilligers en mantelzorgers, is Het Lopend Vuurtje een waardevolle aanvulling binnen Florisberg. Zij ziet dat niet alle bewoners vanzelf aansluiten bij activiteiten. Juist bij die bewoners is het belangrijk om alert te blijven op eenzaamheid. “Dan is het mooi dat we met dit initiatief juist bij hen even om het hoekje kunnen kijken,” vertelt Diana.
Als een lopend vuurtje door de locatie
De naam van het initiatief past goed bij de manier waarop Hugo en de vrijwilligers te werk gaan. In één ochtend proberen ze meerdere bewoners te bezoeken. Niet te lang, maar wel met echte aandacht. “We willen als een lopend vuurtje door de locatie gaan,” vertelt Hugo. “We zijn met z’n drieën en hebben een ochtend de tijd. Soms is tien minuten al genoeg. Dan merk je dat iemand het fijn vond, maar dat het ook weer klaar is.”
Het Lopend Vuurtje vindt nu één keer per maand plaats, maar binnen Florisberg wordt gekeken of het initiatief kan worden uitgebreid. De behoefte aan persoonlijk contact is groot en de ervaringen tot nu toe zijn positief. Met Het Lopend Vuurtje brengen Hugo en de vrijwilligers warmte, aandacht en menselijk contact naar bewoners van Florisberg. En soms is juist dat kleine moment precies wat iemand nodig heeft.
